meer over de boeken

IN (SLOW) MOTION

2008

Het boek ‘In (slow) motion’ is op dit moment uitverkocht. Momenteel wordt gewerkt  aan een herdruk. Hiervoor kunt u zich opgeven.

Petra valt in de zomer van 2002, tijdens een vakantie in Frankrijk, van een paard. Met hersenletsel, een contusio cerebri in vaktaal, belandt ze in het ziekenhuis. Via het ziekenhuis in Bordeaux en het Spaarneziekenhuis in Haarlem komt ze terecht in het revalidatiecentrum Heliomare in Wijk aan Zee. Hier noteert ze haar eerste opmerkingen, haar eerste vragen. Vragen en opmerkingen over wat haar opvalt, wat ze gek vindt, wat ze niet snapt aan zichzelf. In eerste instantie zijn deze aantekeningen losse zinnen, later worden dit kortere stukjes tekst, eigenlijk dagboekfragmenten. Dit dagboek blijkt voor haar een manier om grip te krijgen op zichzelf en de wereld om haar heen. Na verloop van tijd en gaandeweg dit boek, vindt er een verschuiving plaats. De noodzaak van het dagboek wordt minder en maakt plaats voor observaties van ‘de wereld’. Het boek eindigt met een aantal korte zelfstandige verhalen, miniaturen. Observaties van iemand met NAH (niet aangeboren hersenletsel).

 

ISBN: 978-90-74020-06-0, 256 blz., maart 2008

Formaat: 20,0(h) x 12,5(b) x 2,4(d)cm.

 

€ 18,50

 

BEST WEL HEAVY

2012

Een voetballer, een huisvrouw, een anesthesist, een kunstenaar, een jonge vrouw, een receptionist.

In "Best wel heavy" komen mensen aan het woord die leven met niet-zichtbaar NAH (niet-aangeboren hersenletsel). Zij vertellen wat ze hebben meegemaakt en welke problemen hun beperkingen geven. Dat kunnen problemen zijn binnen het gezin, met een partner, op school, op de werkvloer, of zelfs in het buitenland. Per hoofdstuk twee verhalen. Eerst van degene met niet-zichtbaar hersenletsel, vervolgens komt er iemand aan het woord die min of meer hetzelfde verhaal vertelt, maar dan gezien vanaf de zijlijn. Dat kan een familielid, partner, vriend(in), bekende of collega zijn. De twee verhalen hebben zowel overeenkomsten als verschillen. Ieder vertelt zijn eigen verhaal, zijn eigen waarheid. Soms vullen de twee standpunten elkaar aan, soms leggen ze iets bloot.

Tezamen geven al deze verhalen een helder en indringend beeld van het leven met niet-zichtbaar hersenletsel.

 

ISBN: 978-90-74020-19-0, 256 blz., augustus 2012

Formaat: 21,0(h) x 14,8(b) x 2,5(d)cm.

 

€ 18,50

BOEKEN BESTELLEN?

 

Loslaten

“In het revalidatiecentrum heeft Lobke opnieuw leren fietsen en nu fietst ze dus zelf. Ik heb hier heel lang veel moeite mee gehad want ze is al ontelbare malen tegen paaltjes aangereden en een paar maanden terug reed er een motor tegen haar aan.

Mijn moederinstinct zegt me dat ik haar moet beschermen, maar zo langzamerhand begrijp ik dat op eigen kracht fietsen Lobkes vrijheid is… Daardoor durf ik het los te laten.

Ik probeer er maar zo min mogelijk over na te denken en hopelijk is er een engeltje dat en beetje op haar past.”

 

Moeder Toos over haar dochter Lobke (21) die op haar zestiende hersenletsel kreeg na een hersenbloeding.

 

>  Best wel  heavy

 

Revalideren

“Revalideren is hard werken geblazen. Deze kreet. Hoe vaak bezoekers mij op deze manier niet hun medeleven en bewondering toonden. En het is waar. Als je uit het juiste hout gesneden bent, dus een wilskrachtige kop op een mankement hebt zitten, kun je ver komen. Het wordt alleen een beetje anders als je kop zelf het mankement is…”

 

>  In (slow) motion

 

 

 

Tweestrijd

“De volgende stap lijkt eenvoudig, maar vereiste moed: als ik weer gelukkig wilde worden moest ik mijn koers verleggen. Het werd me duidelijk, ik moest mijn baan opgeven.

‘Maar weet ik dat wel zeker? Ik ben pas tweeënveertig en heb nog een heel leven voor me. En ik werk al zo lang op die school. Het is een deel van mij. Dat wil ik helemaal niet kwijt,’ piepte ik.

‘Ja, maar als je een beetje nadenkt kun je ook snappen dat dit niet meer gaat. Hoe graag je ook wilt,’ piepte ik terug.

Mijn tweestrijd was groot. Ik wilde zo graag mijn leven terug van voor de hersenkneuzing, maar tegelijkertijd snapte ik dat het er niet meer inzat.

Mijn realisme won het van mijn hang naar het vertrouwde. Ik moest dóór en dan maar onduidelijk, onbekend en onzeker.”

 

Hanneke (52) over haar hersenletsel als gevolg van een hersenkneuzing door een val.

 

>  Best wel heavy

 

Onbegrip

“Ben ik gek? Volgens mij niet. Maar soms zijn mensen daar niet zo van overtuigd. Vooral als het woord hersenbeschadiging valt. Mensen weten niet meer hoe ze moeten kijken, wat te zeggen. ‘Oei,’ zei iemand laatst tegen mij nadat dit woord viel. Daarna niets meer. Stilte. Einde gesprek.”

 

>  In (slow) motion

 

 

LEVEN MET  HERSENLETSEL

Copyright © 2018   |   Petra Boolman Januari 2018

All Rights Reserved.

Webdesign:  BELLETTERIE,  Maurik